‏‎جهانگير خان قشقايي در سال 1243 هـ.ق. در خانواده‌اي تحصيل كرده به دنيا آمد. پدرش محمد خان نام داشت و از ايل قشقايي، طایفه دره شوري، تيره جانبازلو و از ساكنان «وردشت» سميرم و مادرش اهل «دهاقان»، از شهرهاي تابع سميرم بود.

جهانگيرخان از هنگام تولد، در كنار مادرش مي‌زيست و در اوايل كودكي خود از كوچ كردن با ايل، ممنوع بود. شوق بسياري به تحصيل داشت. چندي كه از عمرش گذشت، با ايل در كوچ كردن ييلاق و قشلاق، همراه شد، پدرش معلم خصوصي برايش استخدام كرده بود كه در سفر به آموزش وي مي‌پرداخت. استعداد و قابليت وي در كسب علم تا حدي بود كه احساس كرد ماندن در ايل و حركت با آنها در كوچ زمستاني و تابستاني، با تحصيل او سازگاري ندارد، بنابراين تصميم گرفت از آنها جدا شود و در اصفهان بماند و به تحصيل بپردازد. صفاي باطن، فطرت پاك آن حكيم الهي بود كه تحول غير قابل تصوري را خداوند در زندگي وي به وجود آورد. و با همت عالي خود در سن 40 سالگي تحت تعلیم معروفترين استاد حكيم قشقايي، فيلسوف نامي و حكيم صمداني، محمد رضا صهبا قمشه‌اي عمر شريفش را به يادگيري علوم مختلف مانند فلسفه، حكمت، عرفان، فقه، اصول، رياضي، هيئت پرداخت. معروفترين استاد حكيم قشقايي، فيلسوف نامي و حكيم صمداني، محمد رضا صهبا قمشه‌اي بود. جهانگير خان سالها شاگرد علامه آقا محمد رضا قمشه‌اي بود و پس از هجرت استادش از اصفهان، به شوق استفاده از محضر وي به تهران رفت. جهانگير خان قشقايي در علوم نقلي و عقلي، به ويژه در حكمت به مرحله كمال رسيد و در مدرسه صدر به تدريس پرداخت، كه بسياري از بزرگان اهل علم و ادب از محضر وي استفاده نموده اند.
مرحوم حكيم قشقايي جزو نامدارترين مدرسان حوزه علمیه تهران بود. در مدرسه سپهسالار تهران شهرت بود كه در مدرسه صدر اصفهان، دو نفر فاضل معمر بي‌نظير ايران، آخوند ملّا محمد كاشي و جهانگيرخان قشقايي هستند. حكيم قشقايي از هنگامي كه وارد حوزه علميه اصفهان شد، تا موقعي كه خاكيان را بدرود گفت، با همان لباس ساده ايل قشقايي شامل كلاه پوستي، موهاي نسبتاً بلند سر و صورت و پالتو پوست، زندگي را در حجره سپري نمود و در همان حجره دعوت حق را لبيك گفت و به ديار باقي شتافت.
شيخ عباس قمي (ره) درباره این بزرگوار مي‌نويسد:
«جهانگير خان در علم و عمل به جايي رسيد كه از اقطار بلاد به حوزه درسش آمدند.»
آقا بزرگ تهراني (ره) نیز مي‌نويسد: «جهانگير خان چنان كوشيد كه به اعلي درجات علم دست يافت ... و از ساير بلاد به قصد استفاده از او به حوزه درسش ‌شتافتند. روحش شاد.